Column | Ik hoop dat je het hebt gehaald

Categories Column
trein

Soms baal ik van mezelf omdat ik zo op mijn telefoon bezig kan zijn. De online wereld is nou eenmaal reuze interessant en slokt je soms de hele treinreis op. Het is de ideale manier om jezelf af te sluiten van irritante reizigers, drukte en intimiderende situaties (wees eerlijk!). Oftewel het is mijn favoriete ritueel om rustig offline wakker te worden. Maar die ochtend was anders.  Mijn telefoon viel uit. Ik was hem vergeten ‘s nachts op te laden en nog voordat de trein het station van Breda goed en wel had verlaten maakte een zwart scherm een einde aan mijn online activiteiten. En dat is maar goed ook. Anders had ik jou niet ontmoet.

“Weggezakt in de digitale wereld”

Op de één of andere manier fungeer ik altijd als praatpaal op stations. “Is dit spoor..” – “Ja.”, “Is dit de trein naar..” – “Ja!” Ik dacht dat ik over een resting bitch face beschikte (de aantal keren dat ‘wat kijk je boos?’ met uitgaan mijn kant op geslingerd zijn, zijn ontelbaar), maar ik ben altijd de pineut. Alhoewel. Ik help graag hoor. Het geeft een goed gevoel om de mensheid met een minigebaar letterlijk op weg te helpen. Een collega merkte overigens op dat het niet vasthebben van een telefoon je waarschijnlijk gewoon de pineut maakt. Jij staat open voor contact met de wereld, terwijl mobiele gebruikers weggezakt zijn in de digitale wereld. Waar.

“Leeg, voorzien van wallen en een serieus cafeïne tekort”

Dus. Op die donderdagochtend stond ik leeg, voorzien van wallen en een serieus cafeïne tekort op het perron van Tilburg te wachten op mijn overstap. Opeens stond je voor me. “Gaat deze trein naar Eindhoven?”, vroeg je ietwat zenuwachtig. “Ja, hier komt ie zo!” Je schuifelde weer een paar centimeter opzij en kwam vervolgens weer terug. “Normaal gaat hij van spoor 1, toch?” “Ja, klopt. Ze roepen het hier nooit zo goed om.” Lachte ik (maar wel als een boer met kiespijn, want ja, ik heb zo al een keer de trein gemist). Gerustgesteld ging je een paar meter verderop staan.

“Gevlucht uit Somalië”

De trein arriveerde en met een bevestigend oogcontact momentje stapte jij een deur verder in de coupé. Ik bedacht me net wat ik die dag allemaal af moest handelen op kantoor, toen jij aan de andere kant van het gangpad plaatsnam. Ik zag weer die zenuwachtige lach verschijnen en je begon vervolgens te vertellen dat je naar Eindhoven moest voor een examen. Je woonde al 4 jaar en 9 maanden in Nederland en was gevlucht uit Somalië. Hier zat je dan nu. In je nette, iets te grote pak in een sprinter in Brabant onderweg naar je toetsmoment.

“Ik wil niet te laat komen”

“Ik wil niet te laat komen.” Ik informeerde hoe laat je examen begon. Om 9 uur was het antwoord. Ik wierp een snelle blik op de klok: 7.39 uur. Mijn iets wakkere hersencellen hadden de rekensom gauw opgelost: waarom had ik deze man niet doorverwezen  naar een intercity op het station van Tilburg?! Niet dat hij het niet zou redden. Ruim op tijd zou hij op locatie arriveren. Lang had ik niet om daar verder over na te denken. In station Oisterwijk moest ik er namelijk alweer uit. “Succes met uw examen,” U antwoordde breed lachend: “Dank u, dank u!” Op mijn resting bitch face verscheen een glimlach van dit spontane contactmoment.
Ik hoop dat u het heeft gehaald.

 

24/7 online: ✎ Bloglovin – InstagramFacebookTwitter

4 thoughts on “Column | Ik hoop dat je het hebt gehaald

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *